Co słychać wśród książek u progu wiosny 2015 :)

_{(marzec 2015)}

Niedawne rozpoczęcie się kalendarzowej wiosny zainspirowało Mnie do napisania kilku słów nt. książek "w okolicy" - tj. tych które przeczytałen niedawno, czytam aktualnie lub będę czytał niedługo.

Z niedawno ukończonej lektury przypomina Mi się praktycznie tylko jedna książka: powieść Marka Spragga "Niedokończone Życie". Kiedyś oglądałem film na jej podstawie, wystarczająco dawno abym zdążył zapomnieć i mieć świeżą lekturę. Mam już gotowy szkic luźnych myśli - wrażeń na jej temat, które niedługo opublikuję. Krótko mówiąc, była to zgrabna, urzekająca książka - która w dodatku zrobiła na Mnie wrażenie dość krótkiej.

Wspomnienia z lektury: "A Romance of Two Worlds", Marie Corelli

Jakiś czas temu, zgłębiając zasoby librivox.org (serwis z audiobookami) natrafiłem na lekturę, która dość Mnie zadziwiła. Mam na myśli pozycję "A Romance of Two Worlds" z 1886 roku, autorstwa Marie Corelli.

"Wszędzie małe ołtarzyki", Rebecca Wells

^{...tekst z 2003 r.}

Powieść urodzonej w Luizjanie pisarki (jak i aktorki, dramaturga...) Rebecci Wells pt. "Wszędzie małe ołtarzyki", to jej debiut powieściowy, należący do amerykańskich bestsellerów (należy do nich również kontynuacja tejże historii pt. "Boskie sekrety stowarzyszenia Ya-Ya").

"Poddani Księżyca", Richard Bowes

^{...tekst z 2003 r.}

W krótkiej notce zamieszczonej z tyłu książki znalazła się informacja, iż można tą powieść porównać z twórczością Jonathana Carrolla. Jeśli dobrze pamiętam, pojawiło się również nazwisko pana Kinga. Co stanowi mieszankę obu "klimatów" i czy w ogóle to porównanie ma rację bytu?

I owszem. "Poddani Księżyca" to historia mroczna, tajemnicza, pełna niedomówień, zakamuflowanej magii, brudu, marginesu... wszystkiego normalnego, ale i nienormalnego - co może się kryć na nowojorskich ulicach, w najgłębszych zakamarkach tego wielkiego miasta.

"Wiedza aniołów", Jill Paton Walsh

^{...tekst napisany gdzieś pomiędzy 2003, a 2005 r.}

Późne średniowiecze, wysepka gdzieś na Morzu Śródziemnym. Ludność prosta, społeczeństwo łatwo podatne na wpływy "sił wyższych". W tym przypadku "siłą wyższą", stanowiącą istotny aspekt lokalnego życia - jest kościół, wiara, religia.

Przyznam, iż dawno nie czytałem książki, która w tak dosłowny sposób poruszałaby zagadnienie nie tylko tolerancji religijnej, ale i wiary. Co więcej, w książce pojawią się rozważania filozoficzne, teologia... Zdaje się, że pod przykrywką pewnej interesującej i stopniowo absorbującej czytelnika historii, pani Jill Paton Walsh pragnęła przekazać coś więcej, coś bardzo istotnego.

"Niedobre miejsce", William Wharton

^{...tekst z 2003 r.}

"Niedobre miejsce", to jedna z ostatnich książek Whartona (pozostał jeszcze "Franky Furbo"...), którą przeczytałem. W malarskiej, artystycznej otoczce, na arenie paryskiego życia, William Wharton porusza znane już z innych Jego powieści tematy - miłość i zdradę.

Właściwie zbyt "oficjalnie" to brzmi - w powieściach Whartona trudno doszukać się typowych romansów. Przez myśl mi nawet nie przeszło porównywanie "Whartonów" do powieści romantycznych. Romantyzm u Whartona, owszem, jest obecny - jednak nieco inaczej.

"Szlachecka córka", Natasha Borovsky

^{...tekst z 2003 r.}

Mam przed sobą gruby, ponad 600-stronicowy tom, którego lektura zajęła mi połowę listopada. To "Szlachecka córka" autorstwa urodzonej w Paryżu Natashy Borovsky, będącej córką "pianisty i nauczyciela muzyki kuzynów cara Mikołaja II" oraz "potomkiem szlacheckich rodów Polski i Rosji".

"Na progu ciemności", Barbara Erskine

^{...tekst napisany gdzieś pomiędzy 2003, a 2005 r.}

To książka niesamowita. Książka, w której zakochałem się od pierwszego wejrzenia, przeczuwając moją nią fascynację już po lekturze krótkiego streszczenia umieszczonego na tylnej okładce. Książka, którą przeczytałem jednym tchem.

Historia opowiedziana przez Barbarę Erskine osadzona jest w dwudziestowiecznych realiach, przez które m.in. przewija się wojna. Nie jest to jednak powieść obyczajowa. Mógłbym określić tą książkę mianem powieści romantycznej, a jednocześnie thrillera - a to wszystko w dodatku spowite ściśle tajemniczą mgłą fantastyki.

"Preludium do Diuny: Ród Corrinów" - Brian Herbert, Kevin J. Anderson

Uwaga: niniejszy tekst może zawierać spoilery.

Niedawno zakończyłem ostatni tom trylogii "Preludium do Diuny" - "Ród Corrinów". Wrażenia? Rozpoczynając od najogólniejszych, najbardziej generalnych przemyśleń - podczas lektury tej książki zdałem Sobie sprawę, iż w istocie, naprawdę - udało się Autorom uzyskać sensowny poziom. Wcześniej, zanim jeszcze zacząłem czytać diunowe tomy Briana i Kevina, zastanawiałem się nad tym, czy ich książki będą w istocie "trzymać poziom" - czy też może raczej okażą się "seryjnymi produkcjami" (patrz masowy plon literacki obu panów, skłaniający do postrzegania ich raczej jako rzemieślników - niż artystów).

Moja niepewność, czy może nawet obawy okazały się jednak płonne w momencie, kiedy odnalazłem w fabule sceny piękne, poruszające... epickie. Wówczas wiedziałem już, że tak, owszem - udało się; że kontynuacja Diuny spoczęła w dobrych rękach.

"Preludium do Diuny: Ród Harkonnenów" - Brian Herbert, Kevin J. Anderson

Uwaga: niniejszy tekst może zawierać spoilery.

Niniejszym zabieram się wreszcie do spisania Moich wrażeń z lektury kolejnego tomu trylogii "Preludium do Diuny" - czynię to jednak z niemałym czasowym poślizgiem - stąd Moje "wrażenia" winienem bardziej określić mianem "wspomnień" :) . Niechże więc i będą...

...wspomnienia z lektury "Rodu Harkonenów"

Pamiętam, iż jednym z Moich odczuć finalnych (po przeczytaniu książki) było skwitowanie tej konkretnej części, jako swoistego "studium vendetty"... pełno bowiem w "Rodzie Harkonenów" zemsty. Przypomnijmy Sobie...

Książki - dzisiaj

(...) Moją pasją są książki... kilka lat temu będąc bardziej zaangażowany w projektowanie grafiki i stron internetowych, mocno zaniedbałem tą pasję, z czym nie czułem się dobrze (brakowało Mi tego). Kiedyś czytałem bowiem dużo. Uwielbiałem chodzić do miejskiej biblioteki i wydobywać stamtąd przeróżne pozycje, nie będąc zwykle ukierunkowanym na coś konkretnego, czy ograniczonym do jakiegoś wąskiego przedziału gatunkowego. Generalnie lubię bardzo różne książki... co znacznie ułatwia ich wybór (można wybierać niemalże losowo ;) ).

"Preludium do Diuny: Ród Atrydów" - Brian Herbert, Kevin J. Anderson

Uwaga: niniejszy tekst może zawierać spoilery.

Kiedy Frank Herbert odszedł z tego świata, pozostawił fanów sagi o "Diunie" z szeroko otwartym zakończeniem lub - jak kto woli - z wielkim znakiem zapytania, wieńczącym szósty tom serii, który wcale nie był planowany jako ostatni. Niestety, wydawało się że śmierć Franka zamknęła fanom "Diuny" dostęp do odpowiedzi na pytania typu: "Co dalej?".

W ostatnich dwóch tomach "sześcioksięgu" akcja zdaje się nabierać tempa... i rozmachu. Wprowadzone zostają nowe wątki, niektóre wręcz fascynujące - inne zagadkowe. Całość tak w istotnym stopniu absorbuje Czytelnika, co intryguje. Jednakowoż o ile tom szósty zgrabnie zamyka część tematów, o tyle są już wówczas obecne nowe, nieprzewidywalne wcześniej kwestie - rodzące tak wielką ciekawość... której wydawałoby się, iż nie będzie Nam dane zaspokoić. A przecież dla każdego prawdziwego fana "Diuny" poznanie zamierzeń Autora - dokąd chciał to wszystko doprowadzić, w jakim kierunku podążał? - wydawałoby się niemalże kolejnym "Świętym Graalem".

„Dom na Sekwanie” - William Wharton

Jednym z profitów bogatego doświadczenia czytelniczego (swego czasu mól książkowy!) jest posiadanie sprawdzonych autorów, tj. takich do których chętnie powraca się od czasu do czasu, czytając po raz kolejny nawet te same pozycje. Jednym z takich autorów w Moim przypadku jest William Wharton.

Nie pamiętam, jaka była pierwsza książka tego autora, z jaką się zetknąłem. Być może była to „Moulin du Bruit”, którą otrzymałem swego czasu w prezencie od ówczesnej Przyjaciółki, Marty Pierwszej. Dość stwierdzić, iż prawdopodobnie szybko zakochałem się w powieściach Williama na tyle, aby przeczytać je wszystkie (czego jestem prawie pewien :) ). Co więcej, lubię powracać do nich od czasu do czasu – głównie ze względu na zawarty w nich, bardzo odpowiadający Mi klimat: ciepły, otwarty, szczery... pamiętnikarski oraz „prawdziwy”. Myśląc o tym ostatnio doszedłem do wniosku, iż książki Whartona czyta Mi się „nie tak jak książki” – lecz jak rzeczywiste, pozbawione „naleciałości kunsztu” pamiętniki. W istocie, pierwsza lepsza książka tego Autora mogła by wg Mnie spokojnie równie dobrze uchodzić za pamiętnik, co za powieść – w tak bardzo rzeczywisty sposób ów przypomina.

"Spotkania z Podświadomością", Maria Szulc

Z tematyką hipnozy szerzej zetknąłem się przy okazji lektury książek Dolores Cannon - Amerykanki z prawdziwie imponującym dorobkiem w tej dziedzinie. Jednocześnie to właśnie poznanie Dolores wzbudziło we Mnie intencję zgłębienia tego tematu... w efekcie czego natrafiłem m.in. na pozycję pani Marii Szulc pt. "Spotkania z Podświadomością".

 

Zaskoczenia

Moim pierwszym zaskoczeniem w temacie tej książki był jej charakter: po tytule spodziewałem się raczej czegoś w rodzaju "Potęgi Podświadomości" Josepha Murphy'ego - niż... książki o hipnozie. Oczywiście te oczekiwania nie miały racjonalnego podłoża, wyrastając raczej z Moich skojarzeń na podstawie dotychczasowych doświadczeń. Stąd "Spotkania z Podświadomością" zaskoczyły Mnie, i to nie raz - po raz pierwszy, kiedy okazało się że jest to książka o hipnozie, po raz drugi natomiast, kiedy pozycja okazała się nie być konkretnym podręcznikiem opanowanych przez Autorkę technik, lecz... wspomnieniami z praktyki (!).

„Tajemnicza wyspa”, Juliusz Verne

Uwaga: niniejszy tekst może zawierać spoilery.

Do Moich ulubionych prezentów gwiazdkowych zdecydowanie zaliczały się książki. Jedną z nich, znalezioną któregoś roku pod choinką – była „Tajemnicza wyspa” Juliusza Verne’a, przypuszczam iż dosyć znana powieść przygodowa tego płodnego, a zarazem obdarzonego proroczą wyobraźnią artysty.

„Diuna: Kapitularz”

 

Uwaga: niniejszy tekst może zawierać spoilery.

Jestem właśnie świeżo po lekturze szóstego (a zarazem ostatniego) tomu sagi o Diunie Franka Herberta – pt. „Diuna: Kapitularz”. Wrażenia? Spektakularne. Księga w Moim odczuciu jak najbardziej trzyma poziom, jest być może nawet jeszcze bardziej efektowna, niż jej poprzednik.

„Tunele: Głębiej”

Świeżo po lekturze drugiego tomu serii ”Tunele” jestem bogatszy o nowe – względem tomu pierwszego – spostrzeżenia, którymi znów mam ochotę się podzielić :) . Jednocześnie, podobnie do spisu wrażeń z pierwszej części, pisząc i ten tekst kieruję się ambicją braku „spoilerów” – aby nie psuć Czytelnikowi niespodzianki. Do dzieła więc.

Tunele

Kiedy rozpocząłem lekturę tej książki, wraz z pierwszymi scenami nieuchronnie nasunęły Mi się skojarzenia z „Metrem 2033” Dmitry Glukhovskiego – z oczywistych przyczyn: akcja obu powieści w sporej mierze rozgrywa się pod ziemią. Na tym jednak nie koniec skojarzeń: dalsze zagłębianie się w powieść odkryło, iż oba tytuły łączy ponadto psychodeliczny klimat – choć w „Tunelach” zasmakujemy go raczej szczyptę.

„Heretycy Diuny” - zakończenie

Niedawno nastąpiła wiekopomna chwila i... zakończyłem tom piąty sagi o Diunie Franka Herberta („Heretycy Diuny”). Jako że wcześniej podzieliłem się już kilkoma spostrzeżeniami nt. tej konkretnej części – dziś wrażenia dot. samego zakończenia. Uwaga: oczywiście będzie to kolejny tekst spoilerowy.

Aktualnie czytam: „Heretycy Diuny”, Frank Herbert

Uwaga: niniejszy tekst zawiera masę spoilerów, stąd nie polecam jego lektury Czytelnikowi, Który nie zakończył już piątego tomu sagi.

Aktualnie jestem już dość mocno „wdrożony” w piąty tom herbertowskiej sagi s.f. o „Diunie” – dziś chciałbym podzielić się kilkoma spoilerami w temacie, jak bardzo zmienił się Wszechświat Diuny od czasów panowania Leto II (czwarty tom), czy też w ogóle w porównaniu z wszelkimi poprzednimi częściami.

Jak pisałem w innym miejscu, cechą charakterystyczną tomów sześcioksięgu Herberta są spore przerwy czasowe, oddzielające od siebie poszczególne tomy. W efekcie możemy obserwować wiele zmian... co może bardzo rzucać się w oczy w tomie piątym – „Heretycy Diuny”.